Punkt wyjścia
Parę dni temu wrzuciłem na LinkedIn nietypowy artykuł.
Opisałem w nim ze szczegółami, na czym polegało pewne zadanie rekrutacyjne i jak je wykonałem.
Publicznie pokazałem, w jaki sposób chcę zwrócić na siebie uwagę rekruterów.
Odsłoniłem się więc maksymalnie, nie zważając na to, że każdy mógł wziąć mój pomysł i co najmniej się nim zainspirować.
Tym bardziej, że rekrutacja wciąż trwała…
Jaki był efekt?
Artykuł wykręcił prawie 8 tysięcy wyświetleń, ale nie to było najciekawsze.
Otóż okazało się, że znaleźli się ludzie, którzy podesłali ten tekst osobie zajmującej się rekrutacją na stanowisko, na które startowałem.
Podejrzewam, że o tę zdalną pracę ubiegała się masa chętnych. Tymczasem to najprawdopodobniej ten artykuł zrobił za mnie całą robotę.
Tak przynajmniej wywnioskowałem ze słów, które usłyszałem na rozmowie, na którą (jako jeden z niewielu) zostałem zaproszony.
Ale to nie wszystko. Tekst z moją wersją zadania rekrutacyjnego przyciągnął ludzi chcących ze mną współpracować.
Czy to znaczy, że osiągnąłem sukces? Nie, bo nie doszło jeszcze do żadnych konkretów, wciąż czekam na decyzje.
Bez względu jednak na wynik, nawet jeśli finalnie nic z tego nie wyjdzie, wiem jedno: ten format działa.
I nie wiem, jak Ty, ale ja zamierzam go z przyjemnością eksploatować 🙂
Dlaczego to działa?
To nie pierwszy raz, kiedy publikuję treści będące jakimiś zadaniami rekrutacyjnymi. Robiłem to wiele razy na blogu, FB czy wreszcie na LinkedIn.
Dlaczego to robiłem? Żeby zminimalizować straty, jakie ponosiłem, przygotowując zadania rekrutacyjne. Zwykle polegały one na napisaniu jakiegoś tekstu, więc nie miałem żadnego problemu z wykorzystaniem tych treści.
Różnica polegała na tym, że nigdy nie przyznawałem się do tego, skąd tak naprawdę pochodzi taki tekst. Tym razem pokazałem całą nagą prawdę. I to był strzał w dziesiątkę.
Dlatego zatem ten system działa? Powodów jest kilka:
1) Wyłamujesz się. Pokazujesz, że działasz nieszablonowo. Jeśli aplikujesz na stanowiska wymagające kreatywności, to samym tym jednym ruchem zyskujesz kilka punktów przewagi.
2) Zwracasz na siebie uwagę konkurencyjnych firm. Jeśli nic nie wypali podczas głównej rekrutacji, zawsze jest szansa, że i tak coś ugrasz dla siebie (ktoś inny zaprosi Cię na rozmowę albo przynajmniej do kontaktów na LI).
3) A gdyby nawet totalnie nic z tego nie wyszło, to publikując ciekawą treść, której nie ma nikt inny (bo tak należy patrzeć na zadania rekrutacyjne), to w najgorszym razie zyskujesz wyświetlenia i przyciągasz nowych obserwujących.
Czy wobec tego polecam Ci to podejście?
Tak, choć musisz wziąć pod uwagę kilka niebezpieczeństw.
1) Druga strona może nie być do końca zadowolona, że publikujesz tak „intymne”, z jej punktu widzenia, sprawy. Ponosisz więc pewne ryzyko, które dość trudno będzie zminimalizować.
2) Czytelnicy, którzy biorą udział w rekrutacji, mogą wykorzystać Twoje pomysły i po niewielkiej modyfikacji przedstawić je jako swoje. To w sumie niewielkie ryzyko, ale jednak istnieje.
3) Wrzucając takie rzeczy publicznie, narażasz się na krytykę. Zwłaszcza jeśli to, co pokażesz, nie będzie urywać tyłka.
Jeśli szukasz równie inspirujących treści, zapraszam Cię:
1) do subskrybowania biuletynu Jak zdobyć klienta na LinkedIn
2) do subskrybowania biuletynu Mam Lepszy Pomysł
3) do obserwowania profilu NIEŚMIAŁA agencja marketingowa